یکی از وظایفی که به تصریح روایات، در دوران غیبت بر عهدة شیعیان و منتظران فرج قائم آل محمّد(ص) است، کسب آمادگی‌های نظامی و مهیّا کردن تسلیحات مناسب هر عصر برای یاری و نصرت امام غایب است، چنان‌که در روایتی که نعمانی به سند خود از امام صادق(ع) نقل کرده آمده است:


«هر یک از شما باید که برای خروج حضرت قائم(ع) [سلاحی] مهیّا کند. هر چند که یک تیر باشد، که خدای تعالی هر گاه بداند که کسی چنین نیّتی دارد امیدوارم عمرش را طولانی کند تا آن حضرت را درک کند [و از یاران و همراهانش قرار گیرد]».1

در روایت دیگری مرحوم کلینی به سند خود از امام ابوالحسن [موسی کاظم(ع)] نقل می‌کند که:
«... هر کس اسبی را به انتظار امر ما نگاه دارد و به سبب آن دشمنان ما را خشمگین سازد در حالی که به ما منسوب باشد، خداوند روزی‌اش را فراخ گرداند و شرح صدر به او عطا کند و به آرزویش برساند و یار بر حوائجش باشد».2

همچنین مرحوم کلینی در «روضة کافی» از ابوعبدالله جعفی روایتی را نقل می‌کند که توجّه به مفّاد آن بسیار مفید است: «حضرت ابوجعفر امام باقر(ع)، به من فرمودند: منتهای زمان مرابطه (مرزداری)4 نزد شما چند روز است؟ عرضه داشتم: چهل روز، فرمودند: ولی مرابطة ما مرابطه‌ای است که همیشه هست...».3

ماهنامه موعود شماره 102
 
پی‌نوشت‌ها:
1. نعمانی، کتاب الغیبـة، ص320، ح10.
2. کلینی، الکافی، ج6، ص535، ح1.
3. همان، ج8، ص381، ح576.
4. مرابطه در این روایت به معنای ارادة انتظار فرج در تمام ساعات شبانه روز است، همچنان‌که در بعضی از روایات نیز به این معنا اشاره شده است، نه مرابطة مصطلح در فقه.
منبع :http://mouood.org       http://www.tebyan.net