آفریدگار هستی

سخنان كوتاهى از أمير المؤمنين على عليه السّلام

1- از گنج‏هاى بهشت است: نيكى كردن، پنهانكارى در اعمال نيك، شكيبايى بر بلاهاى سخت و عدم اظهار گرفتاريها و مشكلات.

2- خوش اخلاقى بهترين همنشين است و سرآغاز دفتر مؤمن، خوش اخلاقى اوست.

3- زاهد به دنيا كسى است كه در مقابل حرام، شكيبايى خود را از دست ننهد و حلال، او را از شكرگزارى غافل نسازد.

4- أمير المؤمنين على عليه السّلام به عبد اللَّه بن عباس نوشت:

امّا بعد، به راستى، گاه آدمى را دست يافتن به چيزى كه براى او مقدّر بوده، شادمان مى‏سازد و گاه از دست دادن چيزى كه دست يافتن به آن برايش مقدّر نبوده است، غمگين مى‏كند؛ پس بايد شادمانى تو به چيزى باشد كه براى آخرتت به دست آورده‏اى و اندوهت به چيزى باشد كه از آخرتت از دست داده‏اى. هر چه از دنيا به دست‏آورى فراوان شادى مكن و بر آنچه از دنيايت از دست مى‏دهى، تأسف و افسوس مخور؛ بايد همه توجّه تو منحصر به كارهاى پس از مرگ باشد.

5- أمير المؤمنين على عليه السّلام در نكوهش دنيا فرمود: آغازش رنج بردن است و پايانش مردن. در حلال آن حساب است و در حرام آن عقاب. هر كه در آن تندرست است آسوده و هر كه بيمار است پشيمان. هر كه در آن بى‏نياز شود در فتنه و بلا افتد و هر كه نيازمند گردد به غم و اندوه گرفتار آيد. هر كه براى به جنگ آوردنش بكوشد به آن دست نيابد و هر كه از به دست آوردن آن باز ايستد، دنيا خود به او روى نهد. هر كه به ديده تمنّا در آن نگرد، ديدگانش را كور گرداند و هر كه به ديده عبرت به آن نگرد، از بينش و بصيرت برخوردارش نمايد.

6- دوستت را به اندازه دوست بدار، مبادا كه روزى دشمنت شود و دشمنت را به اندازه دشمنى كن كه بسا روزى دوستت گردد!

 7- هيچ بى‏نيازى چون عقل نيست و هيچ فقرى بدتر از جهل نيست.