آفریدگار هستی

شهادت جانگداز رسول اکرم (ص) و امام حسن مجتبی (ع) را خدمت تمام مسلمانان جهان و امام زمان (عج) تسلیت و تعزیت عرض می نمایم.

حکمت ۱۵۰ نهج البلاغه

امام علی (ع) به مردی که از او خواست تا پندش دهد فرمود: از آنان مباش که به آخرت امیدوار است بی آنکه کاری سازد، و به آرزوی دراز توبه را واپس اندازد. درباره دنیا چون زاهدان سخن گوید، و در کار دنیا راه جویندگان دنیا را پوید. اگر از دنیا به او دهند سیر نشود، و اگر از آن بازش دارند قانع نگردد. در سپاس آنچه به او داده اند ناتوان است، و از آنچه مانده فزونی را خواهان. از کار بد باز می دارد و خود باز نمی ایستد، و بدانچه خود نمی کند فرمان می دهد. نیکوکاران را دوست می دارد و کار او کار آنان نیست، و گناهکاران را دشمن می دارد و خود یکی از آنان است. مرگ را خوش نمی دارد چون گناهانش بسیار است و بدانچه به خاطر آن از مردن می ترسد (گناه) در کارست. اگر بیمار شود پیوسته در پشیمانی است و اگر تندرست باشد سرگرم خوشگذرانی. چون عافیت یابد به خود بالان است و چون گرفتار بلا شود نومید و نالان. اگر بلایی به او رسد به زاری خدا را خواند و اگر امیدی یابد مغرور روی برگرداند. در آنچه درباره آن به گمان است (لذت های این جهان) هوای نفس خویش را به فرمان است، و درباره آنچه یقین دارد (بودن سعادت در زهد و طاعت) در چیرگی بر نفس ناتوان. اگر بی نیاز شود سرمست گردد و مغرور، و اگر مستمند شود مأیوس و رنجور، چون کار کند در کار کوتاه است و چون بخواهد بسیار خواه است. چون شهوت بر او دست یابد گناه را مقدم سازد و توبه را واپس اندازد. آنچه را مایه عبرت است وصف کند و خود عبرت نگیرد، و در اندرز دادن مبالغه کند و خود اندرز نپذیرد. در گفتن، بسیار گفتار و در عمل، اندک کردار. در آنچه ناماندنی است (متاع این جهان) خود را بر دیگری پیش دارد، و آنچه را ماندنی است (کردار نیک) آسان شمارد. غنیمت (بندگی خدا) را غرامت (معصیت) پندارد و غرامت را غنیمت انگارد. از مرگ بیم دارد و فرصت را وامی گذارد. گناه جز خود را بزرگ می انگارد و بیشتر از آن را که خود کرده، خرد به حساب می آورد؛ و از طاعت خود آن را بسیار می داند که مانندش را از جز خود ناچیز می پندارد. به سود خود بر دیگری حکم کند و برای دیگری به زیان خود رأی ندهد، و دیگران را راه نماید و خود را گمراه نماید. پس فرمان او را می برند و او نافرمانی می کند. و حق خود را به کمال می ستاند و حق دیگری را به کمال نمی دهد. از مردم می ترسد نه در راه طاعت خدا و از خدا نمی ترسد در راه طاعت بنده ها (حکمت 150).