آفریدگار هستی

قرآن شفای دل هاست

«وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرآنِ ما هوَ شِفاءٌ و رحمهُ لِلْمومنینَ وَ لا یَزیدُ الظالمینَ الا خَساراً»؛1 قرآن شفا بخش دل‌هاست؛ ولی برای ظالمان جز ضرر بیش‌تر، نخواهد بود.

جناب فضیل بن عیاض از دزدان معروف زمان خود بود. او قبل از آن‌که از محله یا دهی دزدی کند، خبر می‌داد که می‌خواهیم این ده را چپاول کنیم. به کدخدا خبر می‌داد که طلاها را در خانه خود جمع‌آوری کن و یک دختر زیبا را هم برای من بگذار. اگر با زبان خوش این کار را کردید که هیچ، وگرنه مجبورتان می کنیم.

در یکی از این دزدی‌ها، کدخدا به مردم گفت: «هر چه طلا دارید، بیاورید» مردم هم از ترس، هر چه داشتند آوردند. ولی کسی حاضر نشد دختر خود را برای فضیل بیارود. هر چه کدخدا گفت، مردم قبول نکردند؛ به ناچار دختر خود را برای فُضیل گذاشت. شب فرا رسید و کدخدا دل شکسته و ناراحت از این همه ظلم، مشغول تلاوت قرآن شد. وقتی قرآن می‌خواند، به این آیه‌ شریفه رسید که می‌فرماید:

«أَلَمْ یَأْنِ للَّذینَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ الله»؛2 آیا برای کسانی که ایمان آورده‌اند، هنگام آن نرسیده که دل‌هایشان به یاد خدا نرم و خاشع گردد؟

همان لحظه، فضیل به لب دیوار رسیده بود. وقتی آیه را شنید، یک مرتبه فریاد زد: «بَلی و الله قَدْ آنَ»؛3 آری به خدا وقتش رسیده است». به کدخدا گفت: « به اهل ده خبر بده که فضیل مُرد و دیگر نمی‌آید». فضیل با همه زشتی‌هایش، با شنیدن آیه‌‌ای از قرآن، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد و از مرحله‌ي جمادی بیرون آمد.

«اَلَّذینَ جاهَدوُا فینا لَنَهدینَّهُمْ سُبُلَنا»؛4 کسانی که در راه ما کوشیده‌اند، به یقین‌راه‌های خود رابر آنان می‌نماییم.

بسیار دیده‌ایم که خداوند به دنبال بهانه‌ای هر چند کوچک بوده تا بنده‌ي خطاکاری را ببخشد. اما آیات قرآن با چنین قدرتی، برای گروهی جز ضرر نیست؛ گروهی که در مرحله جمادی و حتی پایین تر از آن مانده‌اند و در قیامت هم همان جایگاه را خواهند داشت.

------------------

پی نوشت ها:

1. اسراء ، آیه 82.

2. حدید ، آیه 16.

3. الامثال فی تفسیر کتاب الله المنزل، ج 18، ص51.

4. عنکبوت،آیه 69.