آفریدگار هستی

در روایت آمده است كه اگر كسی به شما امید بست، او را ناامید نكنید. این شیوه افراد اهل كرامت است. كسانی كه كریمند اگر بفهمند كه كسی به آنها امید بسته است، او را هرگز ناامید نمی‌كنند. خداوند متعال نیز به ما امر می‌كند كه اهل كرامت باشید.

از این بیان روشن می‌گردد كه راه دستیابی به آرزوها، امید بستن به خداوند است. باید آن‌چه را كه نزد او است آرزو كنیم و به او امید ببندیم تا به آمال خویش دست یابیم. این ویژگی در سیره اهل‌بیت علیهم‌السلام متبلور است. اینک نمونه‌ای از تجلیّ این صفت خداگونه را در شیوه رفتاری اهل‌بیت علیهم‌السلام مشاهده می‌کنیم:

از كرامات علی‌بن‌موسی الرّضا علیه‌السلام داستانی است كه یكی از خادمان حرم مطهّر حضرت این‌گونه نقل می‌كند: چندی پیش در یكی از بست‌های حرم سگی آمده بود و ما نمی‌دانستیم كه با او چه كنیم؟ رو به حرم مطهّر ایستاده بود و انگار گویا گریه می‌كرد. كمی از بعد از ظهر گذشته بود كه ناگهان مردی آمد و سگ را در آغوش گرفت و او را به داخل اتومبیلش انتقال داد. به سراغ آن مرد رفتیم و از او توضیح خواستیم. مرد در پاسخ گفت: این سگ متعلقّ به من است. ولی چون پیر شده و ازكار افتاده است و دیگر به درد من نم یخورد، او را امروز از خانه بیرون كردم. پس از نهار مشغول استراحت بودم كه در خواب دیدم امام هشتم علیه السلام تشریف آوردند و فرمودند: چرا این سگ را بیرون كرده‌ای؟ عرض كردم: آقا جان! پیر شده و به درد من نمی‌خورد. فرمود: الآن پیر شده، ولی یك عمر به تو خدمت كرده است. او الآن در فلان جای حرم آمده و شكایت تو را نزد ما آورده است. بیا و او را به خانه برگردان. وقتی از خواب بیدار شدم، با خود گفتم: اگر این خواب، راست باشد حتما سگ من در همان جایی از حرم شریف است که حضرت فرمودند. زود به راه افتادم و خود را به حرم رساندم و دیدم كه سگم در همان مكان ایستاده است. من هم او را بغل كردم و داخل اتومبیلم گذاشتم تا او را به خانه بازگردانم.

آری، حیوانات نیز به این بزرگواران امید بسته و به درگاه آنان پناه می‌برند و این به نوبه خود برای ما كه مدّعیان انسانیتّ و درك و شعور انسانی هستیم، درسی بزرگ است.