آفریدگار هستی

در روایتی از امام محمدباقر ع آمده است : « بدترین پدران کسی است که در محبت و نیکی نسبت به فرزند زیاده روی کند »

محبت باید چنان باشد که :

اولا فرزندان بیش از حد وابسته بار نیایند و بتوانند در غیاب والدین روی پای خود بایستند و همواره خود را محتاج توجه و یاری آنها نبینند . بعضی والدین بویژه برخی مادران در برابر کوچکترین حادثه ای که برای فرزندشان پیش می آید بشدت بی تابی می کنند و خود را می بازند . این نوع برخوردها سبب می شود که فرزند آنها انتظار چنین برخوردهایی را از جانب دیگران نیز داشته باشند .

ثانیا از خود راضی ، پرتوقع و لوس بار نیایند . فرزندانی که بیش از حد مورد محبت والدین قرار میگیرند، از دیگران نیز توقع محبت های آن چنانی را دارند و زمانی که وارد جامه می شوند ، چون توقعات آنها بر آورده نمی شود ، سرخورده ، مأیوس و افسرده می شوند . چنین افرادی نمی توانند با دیگران رابطه ی عاطفی متعادل برقرار کنند ؛ زیرا توقعات بیش از حد آنها موجب می شود که افرادی بسیار زودرنج و شکننده باشند و طبیعی است که شخص زودرنج بسادگی قادر به حفظ دوستان خود نیست . او به بهانه های کوچک و بی اهمیت رابطه ی دوستانه اش را با دیگران قطع می کند .

چنین افرادی در زندگی زناشویی خود نیز به علت همین روحیه ی آسیب پذیر و نامتعادل با مشکلات جدی روبرو می شوند . این جاست که می توان نقش تربیت را در دوران کودکی و نوجوانی در سرنوشت خانواده های آینده مشاهده کرد.

برای اینکه فرزندان لوس و از خود راضی بار نیایند باید محبت همراه با اصولی باشد که بعد از این خواهیم گفت ؛ مثلا اگر فرزندی مرتکب کاری خلاف شده است باید با عکس العمل مناسب روبرو شود و اگر زیاده روی در خطا و سرکشی دارد به نحوی جلوی او گرفته شود . ( محبت توأم با قاطعیت ) همچنین محبت افراطی والدین و بویژه مادر نباید او را از انجام تکالیف و وظایف خود باز دارد ؛ مثلا اگر در مواقعی لازم است که ساعاتی از شب را برای انجام تکلیف درسی بیداری بکشد ، مادر نباید او را از این کار باز دارد ؛ زیرا به این ترتیب او فردی وظیفه نشناس و راحت طلب بار می آید .

این حالت در شرایطی که خواسته های نامعقول و نامتعادل او برآورده شود یا در فراهم آوردن وسایل رفاهی او زیاده روی شود ، نیز پیش می آید .