خودسازی
امیرالمومنین حضرت علی بن ابیطالب (ع) در بازگشت از جنگ صفین در سرزمین حاضرین در سال ۳۸ قمری به فرزندش امام حسن مجتبی (ع) نامه ای می نویسند که به قسمتی از این سفارش می پردازیم :
پسرم! همانا تو را به ترس از خدا سفارش مىكنم كه پيوسته در فرمان او باشى، و دلت را با ياد خدا زنده كنى، و به ريسمان او چنگ زنى، چه وسيلهاى مطمئنتر از رابطه تو با خداست؟ اگر سر رشته آن را در دست گيرى.
دلت را با اندرز نيكو زنده كن، هواى نفس را با بى اعتنايى به حرام بميران، جان را با يقين نيرومند كن، و با نور حكمت روشنائى بخش، و با ياد مرگ آرام كن، به نابودى از او اعتراف گير، و با بررسى تحولات ناگوار دنيا به او آگاهى بخش، و از دگرگونى روزگار، و زشتىهاى گردش شب و روز او را بترسان، تاريخ گذشتگان را بر او بنما، و آنچه كه بر سر پيشينيان آمده است به يادش آور. در ديار و آثار ويران رفتگان گردش كن، و بينديش كه آنها چه كردند؟
از كجا كوچ كرده، و در كجا فرود آمدند؟
از جمع دوستان جدا شده و به ديار غربت سفر كردند، گويا زمانى نمىگذرد كه تو هم يكى از آنانى! پس جايگاه آينده را آباد كن، آخرت را به دنيا مفروش، و آنچه نمىدانى مگو، و آنچه بر تو لازم نيست بر زبان نياور، و در جادّهاى كه از گمراهى آن مىترسى قدم مگذار، زيرا خوددارى به هنگام سرگردانى و گمراهى، بهتر از سقوط در تباهىهاست.
نهج البلاغه نامه ۳۱