هر گاه در روایتی گفته می شود که فلان نماز یا فلان روزه یا فلان عمل باعث آمرزش همه ی گناهان می شود، منظور از گناهان، گناهان بینِ ما و خداست که در فرهنگ دینی از آن به حق الله یاد می شود مانند شُرب خمر
اما در حق الناس، مانند دزدی، قتل، به صِرف توبه به درگاه الهی بخشوده نمی گردد مگر آنکه خسارت وارده را جبران نموده و صاحب حق را راضی نماید. مثلاً مالش را به او برگرداند یا خود را برای قصاص تسلیم ورثه کند مگر آنکه خود او از حقش بگذرد و یا ورثه عفو نمایند.
پس روایاتی که می گوید: گناهان زائر امام حسین(ع) آمرزیده می شود، معنایش این نیست که حق الناس او نیز نادیده انگاشته می شود و حتی نمازهایی که نخواهنده قضا ندارد!
حتی درباره شهید از امام باقر (ع) روایت شده که:
‏ أَوَّلُ‏ قَطْرَةٍ مِنْ‏ دَمِ‏ الشَّهِيدِ كَفَّارَةٌ لِذُنُوبِهِ إِلَّا الدَّيْنَ فَإِنَّ كَفَّارَتَهُ قَضَاؤُه‏

اولین قطره ی خون شهید که ریخته می شود، گناهانش پاک می گردد مگر بدهکاری هایش به مردم که آن حتماَ باید ادا گردد

...

پس از خواندنِ داستان مزخرف ( طلب آمرزش) محروم صادق هدایت ( بخوانید: کاذب ضلالت ) تصمیم به نوشتن این مطلب گرفتم