اخلاق
رسول خدا (ص)
قالَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ : اِنَّ مِن عِبادِیَ المُؤمِنینَ لمَن یَجتَهِدُ فی عِبادَتی فیَقومُ مِن رُقادِهِ وَ لَذیذِ وِسادِهِ فیَتهَجَّدُ لِی اللَّیالی فَیُتعِبُ نَفسَهُ فی عِبادَتی فاَضرِبُهُ با لنُّعاسِ اللَّیلَةَ. وَ اللَّیلَتَینِ نَظَراً مِنّی لَهُ وَ اِبقاءً عَلَیهِ، فَیَنامُ حَتّی یُصبِحُ فَیَقومُ وَ هُوَ ماقِتٌ لِنَفسِهِ زارٍ عَلَیها، وَ لَو اُخَلّی بَینَهُ وَ بَینَ ما یُریدُ مِن عِبادَتی لَدَخَلَهُ العُجُبُ مِن ذلِکَ فَیُصَیِّرُهُ العُجبُ اِلَی الفِتنَةِ باَعمالِهِ، فَیَأتیهِ مِن ذلِکَ ما فیهِ هَلاکُهُ لِعُجبِهِ باَعمالِهِ وَ رِضاهُ عَن نَفسِهِ حَتّی یَظُنَّ اَنَّهُ قد فاقَ العابِدینَ وَ جازَ فی عِبادَتِهِ حَدَّ التَّقصیرِ فَیَتَباعَدُ مِنّی عِندَ ذلِکَ، وَ هُوَ یَظُنَّ اَنَّهُ یَتَقَرَّبُ اِلَیَّ.
خدای عز و جل فرمود: گاه باشد که یکی از بندگان مؤمن من در عبادت من می کوشد و از بستر خود برمی خیزد و بالین خوش را رها می سازد و شبها به عبادت من می پردازد و در راه بندگی من خود را به رنج می افکند، اما من از روی لطف و محبت به او و برای حفظ جانش یکی دو شب چُرت را بر وی مسلط می کنم و او می خوابد و صبح برمی خیزد و نمازش را می خواند در حالیکه از نفس خود در خشم است و آن را سرزنش می کند. اگر رهایش کنم تا همچنان به عبادت من ادامه دهد دچار خود پسندی می شود و خود پسندی موجب می شود تا به کارهایش مغرور گردد و از همین جا آنچه مایه هلاکت اوست به وی در رسد، زیرا به اعمال خویش مغرور می گردد و چندان از خود راضی می شود که گمان می برد از همه عبادت پیشگان برتر است و در عبادتش مرز تقصیر را پشت سر گذاشته است. در این هنگام از من دور می گردد در حالیکه خیال می کند به من نزدیک می شود.
امام صادق (ع)
ما مِن عَمَلٍ حَسَنٍ یَعَملُهُ العَبدُ إلاّ وَ لَهُ ثَوأبٌ فی القُرآنِ إلاّ صِلاة اللیلِ، فإنَّ اللهَ لَم یُبَیِّن ثَوابَها لِعَظیِمِ خَطَرِها عِندَهُ، فقالَ: «تَتَجا فی جُنُوبُهُم عَن المَضاجِع... فلا تَعلَمُ نَفسٌ ما اُخفِیَ لَهُم مِن قُرَّةِ أعیُنٍ جَزاءً بِما کانوُا یَکسِبُونَ».
هر کار نیکی که بنده می کند در قرآن برایش ثوابی ذکر شده است مگر نماز شب که از بس نزد خدا پُر اهمیت است ثواب آن را معلوم نکرده است و فرموده است: پهلوهایشان را از بستر دور می کنند... وهیچ کس نمی داند به پاداش آنچه می کرده اند چه مایه شادمانی برایشان نهفته است.
امام علی (ع)
لِرَجُلٍ قالَ لَهُ: إنّی حُرِمتُ الصَّلاةَ باللیل: أنتَ رَجُلً قد قَیَّدَتکَ ذُنُوبُکَ.
به مردی که عرض کرد: من از نماز شب محروم شده ام فرمودند: تو مردی هستی که گناهانت تو را به بند کشیده است.
امام صادق (ع)
إنَّ الرَجُلَ یُذنِبُ الذَّنبَ فَیُحرَمُ صلاةَ اللَّیلِ، وَ اِنَّ العَمَلَ السَّیِّءَ اَسرَعُ فی صاحِبِهِ مِن السِّکّینِ فِی اللّحمِ.
آدمی گناهی می کند و بدان سبب از نماز شب محروم می شود تأثیر کار بد در صاحب آن سریع تر از تأثیر کارد در گوشت است.
رسول خدا (ص)
فی وَصِیَّتِهِ العَلیٍّ (ع) «عَلیکَ بالصَّلاةِ اللیلِ» یُکرِّرُها اَربَعاً.
در سفارش به علی (ع) فرمودند: «بر تو باد به نماز شب» حضرت این جمله را چهار بار تکرار فرمودند.
رسول خدا (ص)
یا عَلیُّ ثلاث فَرحاتٍ للمُؤمِنِ: لِقیَ الاِخوانِ وَ الاِفطارُ مِنَ الصِّیامِ وَ التَّجَهُّدُ مِن آخِرِ اللّیلِ.
ای علی، مؤمن از سه چیز شاد می شود: دیدار برادران و افطار کردن از روزه و عبادت آخر شب.
رسول خدا (ص)
ما زالَ جبرئیلُ ... یوُصینی بقیامِ اللیلِ حتّی ظنَنتُ اَنَّ خِیارَ اُمَّتی لَن یَناموُا.
جبرئیل پیوسته مرا به شب زنده داری سفارش می کرد تا جائی که گمان کردم بهترین افراد امّت من شبها را هرگز نخواهند خوابید.
رسول خدا (ص)
مَا اتَّخَذ اللهُ اِبراهیمَ خلیلاً اِلاّ لِاِطعامِهِ الطَّعامَ وَ صَلاتِهِ با للیلِ وَ النّاسُ نِیامٌ.
خداوند ابراهیم را خلیل خود نکرد مگر از آن رو که مردم را اطعام می کرد و شب هنگام که مردم خفته بودند او نماز می خواند.
امام علی (ع)
اِنَّهُ کانَ یَقولُ: اِنّا اَهلَ بَیتٍ اُمِرنا اَن نُطعِمَ الطَّعامُ وَ نُؤَدِّیَ فِی النّائِبَةِ وَ نُصَلِّیَ اِذا نامَ النّاسُ.
جضرت علی (ع) پیوسته می فرمود: ما خاندانی هستیم که دستور داریم اطعام کنیم و در گرفتاری ها (به مردم) کمک کنیم و وقتی مردم خفته اند نماز گزاریم.
امام صادق (ع)
لا تدَع قِیامَ اللیلِ، فاِنَّ المَغبوُنَ مَن غُبِنَ قِیامَ اللیلِ.
شب زنده داری را فرو مگذار، زیرا با زَنده کسی است که شب زنده داری را ببازد.
امام صادق (ع)
اِنّی لَاَمقُتُ الرَّجُلَ قد قرَأ القرآنَ ثمَّ یَستیقِظ مِنَ اللیلِ فلا یَقومُ حتّی اِذا کانَ عِندَ الصُّبحِ قامَ یُبادِرُ الصَّلاةِ.
من نفرت دارم از مردی که قرآن را خوانده است و نیمه های شب از خواب بیدار می شود، اما برای نماز بر نمی خیزد تا آنکه صبح می شود و برای نمازش می شتابد.
امام رضا (ع)
لمّا سُئِلَ عَنِ التَّسبیحِ فی قولِهِ تعالی : «وَ سَبِّحهُ لیلاً طویلاً» صَلاةُ اللیلِ.
در پاسخ به پرسش از تسبیح در آیه «و تسبیح گو او را شبی دراز» فرمودند: منظور نماز شب است.
رسول خدا (ص)
رَحِمَ اللهُ رَجُلاً قامَ مِنَ اللیلِ فصلّی وَ اَیقظَ امرَأتهُ فصَلَّت فاِن اَبَت نَضَحَ فی وَجهِها الماءَ رَحِمَ اللهُ امرأةً قامَت مِنَ اللیلِ فصلّت وَ اَیقظت زَوجَها، فاِن اَبی نَضَحَت فی وَجهِهِ الماءَ.
رحمت خداوند بر آن مردی باد که نیمه های شب بر خیزد و نماز بخواند و همسرش را برای نماز خواندن بیدار کند و اگر بیدار نشد آب به صورتش بپاشد ، رحمت خداوند بر آن زنی که نیمه های شب از خواب بر خیزد و نماز بخواند و شوهرش را برای نماز بیدار کند و اگر امتناع کرد ، به صورتش آب بپاشد.
امام کاظم (ع)
الامام الکاظم لَمّا یَرفَعُ رَأسَهُ مِن آخِرِ رَکعَةِ الوِترِ: هذا مَقامُ مَن حَسَناتُهُ نِعمَة ٌ مِنکَ وَ شُکرُهُ ضَعیفٌ وَ ذَنبُهُ عَظیمٌ و لیسَ لَهُ إلاّ دَفعُکَ وَ رَحمَتُکَ فإنّکَ قلتَ فی کِتابِکَ المُنزَلِ عَلی نَبیِّکَ المُرسَلِ (ص): «کانوُا قلیلاً مِنَ اللیل ما یَهجَعونَ وَ بالاَسحارِ هُم یَستغفِرونَ» طالَ هُجوعی وَ قلَّ قِیامی وَ هذا السَّحَرُ، وَ اَنا اَستغفِرُکَ لِذنبی اِستغفارَ مَن لم یَجد لِنفسِهِ ضَرَّاً وَ لا نفعاً وَ لا مَوتاً وَ لا حَیاةً وَ لا نشوراً، ثمَّ یَخِرُّ ساجداً صلواتُ اللهِ علیه و آله.
امام کاظم چون از آخرین رکعت نماز وتر سر بر می داشت می گفت: در اینجا کسی ایستاده است که نیکی هایش نعمتی است که تو به او داده ای و او در گزاردن شکر آنها ناتوان است و گناهش بزرگ و بسیار و چیزی جز حمایت و رحمت تو در کف ندارد، زیرا تو در کتاب خود که بر پیامبر مرسلت(ص) فرو فرستاده ای فرموده ای: «اندکی از شب را می خفتند و در سحرگاهان آمرزش می خواستند.» خفتنم به درازا کشید و شب زنده داریم دوامی نیاورد و اینک سحر است و من برای گناهم از تو آمرزش می طلبم، آمرزش طلبی ِکسیکه سود و زیان و مرگ و زندگی وحشر و نشرش به دست او نیست، حضرت پس از بیان این جملات به سجده می افتاد.
رسول خدا (ص)
یَقومُ أَحدُکُم مِنَ اللیلِ یُعالِجُ نَفسَهُ لِلطَّهُورِ وَ عَلَیهِ عُقَدٌ فَیَتَوَضَّأُ فإذا وَضَّأَ یَدَهُ انحَلَّت عُقدَةٌ، فإذا وَضَّأَ وَجَهَهُ انحَلَّت عُقدَةٌ ... فَیقولُ اللهُ للذینَ وَراءَ الحِجابِ: اُنظُرُوا إلی عَبدِی هذا یُعالِجُ نفسَهُ یَسألُنِی، ما سَألَنِی عَبدی فَلَهُ ما سَألَنِی.
فردی از شما شب برمی خیزد و خود را برای طهارت آماده می کند و گره هایی در کارش دارد. و پس شروع به وضو می کند. چون دستش را شست یک گره گشوده می شود و چون صورتش را شست گره دیگری گشوده می شود ... پس خداوند به پرده نشینان (ساکنان عالم غیب) فرماید: به این بنده من بنگرید که خود را آماده می سازد واز من سؤال می کند، هر چه بنده ام از من بخواهد به او می دهم.
امام صادق (ع)
شَرَفُ المُؤمِنِ صَلاتُهُ با للیلِ وَ عِزُّ المُؤمِنِ کفُّهُ عَن اَعراضِ النّاسِ.
شرافت مؤمن در نماز شب اوست و عزت مؤمن در خودداری او از لطمه زدن به آبروی مردم.
امام باقر (ع)
اِنَّ اللهَ یُحِبُّ ... المُساهِرَ با لصَّلاةِ.
خداوند دوست می دارد ... کسی را که به نماز، شب زنده داری می کند.
امام صادق (ع)
اِنَّ الله عَزَّ وَ جَلَّ قالَ: «المالُ وَ البَنونَ زینَة الحَیاةِ الدُّنیا» اِنَّ الثمانِیَ رَکعاتٍ یُصَلّیها العَبدُ آخِرَ اللیلِ زینَة الآخِرَةِ.
خداوند عز و جل فرمود: «دارایی و فرزندان زیور زندگی این جهانند» هشت رکعتی که بنده آخر شب می خواند زیور آخرت است.
رسول خدا (ص)
اِذا اَیقظ الرَّجُلُ اَهلَهُ مِنَ اللیلِ وَ توَضَّیا وَ صَلَّیا کُتِبا مِنَ الذاکِرینَ اللهَ کثیراً وَ الذاکِراتِ.
هر گاه نیمه شب مرد همسرش را از خواب بیدار کند و هر دو وضو بگیرند و نماز بخوانند در شمار مردان و زنانی قلمداد می شوند که بسیار به یاد خدایند.
امام باقر (ع) و امام صادق (ع)
فی قولِهِ تعالی: «اِنَّ ناشِئَة اللیلِ - وَ اَقوَمُ قیلاً» هِیَ القیامُ فی آخِرِ اللیلِ.
در مورد آیه «اِنَّ ناشِئَة اللیل - وَ اَقوَمُ قیلاً» فرمودند: منظور برخاستن در ساعات آخر شب است.
رسول خدا (ص)
قالَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ : اِنَّ مِن عِبادِیَ المُؤمِنینَ لمَن یَجتَهِدُ فی عِبادَتی فیَقومُ مِن رُقادِهِ وَ لَذیذِ وِسادِهِ فیَتهَجَّدُ لِی اللَّیالی فَیُتعِبُ نَفسَهُ فی عِبادَتی فاَضرِبُهُ با لنُّعاسِ اللَّیلَةَ. وَ اللَّیلَتَینِ نَظَراً مِنّی لَهُ وَ اِبقاءً عَلَیهِ، فَیَنامُ حَتّی یُصبِحُ فَیَقومُ وَ هُوَ ماقِتٌ لِنَفسِهِ زارٍ عَلَیها، وَ لَو اُخَلّی بَینَهُ وَ بَینَ ما یُریدُ مِن عِبادَتی لَدَخَلَهُ العُجُبُ مِن ذلِکَ فَیُصَیِّرُهُ العُجبُ اِلَی الفِتنَةِ باَعمالِهِ، فَیَأتیهِ مِن ذلِکَ ما فیهِ هَلاکُهُ لِعُجبِهِ باَعمالِهِ وَ رِضاهُ عَن نَفسِهِ حَتّی یَظُنَّ اَنَّهُ قد فاقَ العابِدینَ وَ جازَ فی عِبادَتِهِ حَدَّ التَّقصیرِ فَیَتَباعَدُ مِنّی عِندَ ذلِکَ، وَ هُوَ یَظُنَّ اَنَّهُ یَتَقَرَّبُ اِلَیَّ.
خدای عز و جل فرمود: گاه باشد که یکی از بندگان مؤمن من در عبادت من می کوشد و از بستر خود برمی خیزد و بالین خوش را رها می سازد و شبها به عبادت من می پردازد و در راه بندگی من خود را به رنج می افکند، اما من از روی لطف و محبت به او و برای حفظ جانش یکی دو شب چُرت را بر وی مسلط می کنم و او می خوابد و صبح برمی خیزد و نمازش را می خواند در حالیکه از نفس خود در خشم است و آن را سرزنش می کند. اگر رهایش کنم تا همچنان به عبادت من ادامه دهد دچار خود پسندی می شود و خود پسندی موجب می شود تا به کارهایش مغرور گردد و از همین جا آنچه مایه هلاکت اوست به وی در رسد، زیرا به اعمال خویش مغرور می گردد و چندان از خود راضی می شود که گمان می برد از همه عبادت پیشگان برتر است و در عبادتش مرز تقصیر را پشت سر گذاشته است. در این هنگام از من دور می گردد در حالیکه خیال می کند به من نزدیک می شود.
امام صادق (ع)
ما مِن عَمَلٍ حَسَنٍ یَعَملُهُ العَبدُ إلاّ وَ لَهُ ثَوأبٌ فی القُرآنِ إلاّ صِلاة اللیلِ، فإنَّ اللهَ لَم یُبَیِّن ثَوابَها لِعَظیِمِ خَطَرِها عِندَهُ، فقالَ: «تَتَجا فی جُنُوبُهُم عَن المَضاجِع... فلا تَعلَمُ نَفسٌ ما اُخفِیَ لَهُم مِن قُرَّةِ أعیُنٍ جَزاءً بِما کانوُا یَکسِبُونَ».
هر کار نیکی که بنده می کند در قرآن برایش ثوابی ذکر شده است مگر نماز شب که از بس نزد خدا پُر اهمیت است ثواب آن را معلوم نکرده است و فرموده است: پهلوهایشان را از بستر دور می کنند... وهیچ کس نمی داند به پاداش آنچه می کرده اند چه مایه شادمانی برایشان نهفته است.
امام علی (ع)
لِرَجُلٍ قالَ لَهُ: إنّی حُرِمتُ الصَّلاةَ باللیل: أنتَ رَجُلً قد قَیَّدَتکَ ذُنُوبُکَ.
به مردی که عرض کرد: من از نماز شب محروم شده ام فرمودند: تو مردی هستی که گناهانت تو را به بند کشیده است.
امام صادق (ع)
إنَّ الرَجُلَ یُذنِبُ الذَّنبَ فَیُحرَمُ صلاةَ اللَّیلِ، وَ اِنَّ العَمَلَ السَّیِّءَ اَسرَعُ فی صاحِبِهِ مِن السِّکّینِ فِی اللّحمِ.
آدمی گناهی می کند و بدان سبب از نماز شب محروم می شود تأثیر کار بد در صاحب آن سریع تر از تأثیر کارد در گوشت است.
رسول خدا (ص)
فی وَصِیَّتِهِ العَلیٍّ (ع) «عَلیکَ بالصَّلاةِ اللیلِ» یُکرِّرُها اَربَعاً.
در سفارش به علی (ع) فرمودند: «بر تو باد به نماز شب» حضرت این جمله را چهار بار تکرار فرمودند.
رسول خدا (ص)
یا عَلیُّ ثلاث فَرحاتٍ للمُؤمِنِ: لِقیَ الاِخوانِ وَ الاِفطارُ مِنَ الصِّیامِ وَ التَّجَهُّدُ مِن آخِرِ اللّیلِ.
ای علی، مؤمن از سه چیز شاد می شود: دیدار برادران و افطار کردن از روزه و عبادت آخر شب.
رسول خدا (ص)
ما زالَ جبرئیلُ ... یوُصینی بقیامِ اللیلِ حتّی ظنَنتُ اَنَّ خِیارَ اُمَّتی لَن یَناموُا.
جبرئیل پیوسته مرا به شب زنده داری سفارش می کرد تا جائی که گمان کردم بهترین افراد امّت من شبها را هرگز نخواهند خوابید.
رسول خدا (ص)
مَا اتَّخَذ اللهُ اِبراهیمَ خلیلاً اِلاّ لِاِطعامِهِ الطَّعامَ وَ صَلاتِهِ با للیلِ وَ النّاسُ نِیامٌ.
خداوند ابراهیم را خلیل خود نکرد مگر از آن رو که مردم را اطعام می کرد و شب هنگام که مردم خفته بودند او نماز می خواند.
امام علی (ع)
اِنَّهُ کانَ یَقولُ: اِنّا اَهلَ بَیتٍ اُمِرنا اَن نُطعِمَ الطَّعامُ وَ نُؤَدِّیَ فِی النّائِبَةِ وَ نُصَلِّیَ اِذا نامَ النّاسُ.
جضرت علی (ع) پیوسته می فرمود: ما خاندانی هستیم که دستور داریم اطعام کنیم و در گرفتاری ها (به مردم) کمک کنیم و وقتی مردم خفته اند نماز گزاریم.
امام صادق (ع)
لا تدَع قِیامَ اللیلِ، فاِنَّ المَغبوُنَ مَن غُبِنَ قِیامَ اللیلِ.
شب زنده داری را فرو مگذار، زیرا با زَنده کسی است که شب زنده داری را ببازد.
امام صادق (ع)
اِنّی لَاَمقُتُ الرَّجُلَ قد قرَأ القرآنَ ثمَّ یَستیقِظ مِنَ اللیلِ فلا یَقومُ حتّی اِذا کانَ عِندَ الصُّبحِ قامَ یُبادِرُ الصَّلاةِ.
من نفرت دارم از مردی که قرآن را خوانده است و نیمه های شب از خواب بیدار می شود، اما برای نماز بر نمی خیزد تا آنکه صبح می شود و برای نمازش می شتابد.
امام رضا (ع)
لمّا سُئِلَ عَنِ التَّسبیحِ فی قولِهِ تعالی : «وَ سَبِّحهُ لیلاً طویلاً» صَلاةُ اللیلِ.
در پاسخ به پرسش از تسبیح در آیه «و تسبیح گو او را شبی دراز» فرمودند: منظور نماز شب است.
رسول خدا (ص)
رَحِمَ اللهُ رَجُلاً قامَ مِنَ اللیلِ فصلّی وَ اَیقظَ امرَأتهُ فصَلَّت فاِن اَبَت نَضَحَ فی وَجهِها الماءَ رَحِمَ اللهُ امرأةً قامَت مِنَ اللیلِ فصلّت وَ اَیقظت زَوجَها، فاِن اَبی نَضَحَت فی وَجهِهِ الماءَ.
رحمت خداوند بر آن مردی باد که نیمه های شب بر خیزد و نماز بخواند و همسرش را برای نماز خواندن بیدار کند و اگر بیدار نشد آب به صورتش بپاشد ، رحمت خداوند بر آن زنی که نیمه های شب از خواب بر خیزد و نماز بخواند و شوهرش را برای نماز بیدار کند و اگر امتناع کرد ، به صورتش آب بپاشد.
امام کاظم (ع)
الامام الکاظم لَمّا یَرفَعُ رَأسَهُ مِن آخِرِ رَکعَةِ الوِترِ: هذا مَقامُ مَن حَسَناتُهُ نِعمَة ٌ مِنکَ وَ شُکرُهُ ضَعیفٌ وَ ذَنبُهُ عَظیمٌ و لیسَ لَهُ إلاّ دَفعُکَ وَ رَحمَتُکَ فإنّکَ قلتَ فی کِتابِکَ المُنزَلِ عَلی نَبیِّکَ المُرسَلِ (ص): «کانوُا قلیلاً مِنَ اللیل ما یَهجَعونَ وَ بالاَسحارِ هُم یَستغفِرونَ» طالَ هُجوعی وَ قلَّ قِیامی وَ هذا السَّحَرُ، وَ اَنا اَستغفِرُکَ لِذنبی اِستغفارَ مَن لم یَجد لِنفسِهِ ضَرَّاً وَ لا نفعاً وَ لا مَوتاً وَ لا حَیاةً وَ لا نشوراً، ثمَّ یَخِرُّ ساجداً صلواتُ اللهِ علیه و آله.
امام کاظم چون از آخرین رکعت نماز وتر سر بر می داشت می گفت: در اینجا کسی ایستاده است که نیکی هایش نعمتی است که تو به او داده ای و او در گزاردن شکر آنها ناتوان است و گناهش بزرگ و بسیار و چیزی جز حمایت و رحمت تو در کف ندارد، زیرا تو در کتاب خود که بر پیامبر مرسلت(ص) فرو فرستاده ای فرموده ای: «اندکی از شب را می خفتند و در سحرگاهان آمرزش می خواستند.» خفتنم به درازا کشید و شب زنده داریم دوامی نیاورد و اینک سحر است و من برای گناهم از تو آمرزش می طلبم، آمرزش طلبی ِکسیکه سود و زیان و مرگ و زندگی وحشر و نشرش به دست او نیست، حضرت پس از بیان این جملات به سجده می افتاد.
رسول خدا (ص)
یَقومُ أَحدُکُم مِنَ اللیلِ یُعالِجُ نَفسَهُ لِلطَّهُورِ وَ عَلَیهِ عُقَدٌ فَیَتَوَضَّأُ فإذا وَضَّأَ یَدَهُ انحَلَّت عُقدَةٌ، فإذا وَضَّأَ وَجَهَهُ انحَلَّت عُقدَةٌ ... فَیقولُ اللهُ للذینَ وَراءَ الحِجابِ: اُنظُرُوا إلی عَبدِی هذا یُعالِجُ نفسَهُ یَسألُنِی، ما سَألَنِی عَبدی فَلَهُ ما سَألَنِی.
فردی از شما شب برمی خیزد و خود را برای طهارت آماده می کند و گره هایی در کارش دارد. و پس شروع به وضو می کند. چون دستش را شست یک گره گشوده می شود و چون صورتش را شست گره دیگری گشوده می شود ... پس خداوند به پرده نشینان (ساکنان عالم غیب) فرماید: به این بنده من بنگرید که خود را آماده می سازد واز من سؤال می کند، هر چه بنده ام از من بخواهد به او می دهم.
امام صادق (ع)
شَرَفُ المُؤمِنِ صَلاتُهُ با للیلِ وَ عِزُّ المُؤمِنِ کفُّهُ عَن اَعراضِ النّاسِ.
شرافت مؤمن در نماز شب اوست و عزت مؤمن در خودداری او از لطمه زدن به آبروی مردم.
امام باقر (ع)
اِنَّ اللهَ یُحِبُّ ... المُساهِرَ با لصَّلاةِ.
خداوند دوست می دارد ... کسی را که به نماز، شب زنده داری می کند.
امام صادق (ع)
اِنَّ الله عَزَّ وَ جَلَّ قالَ: «المالُ وَ البَنونَ زینَة الحَیاةِ الدُّنیا» اِنَّ الثمانِیَ رَکعاتٍ یُصَلّیها العَبدُ آخِرَ اللیلِ زینَة الآخِرَةِ.
خداوند عز و جل فرمود: «دارایی و فرزندان زیور زندگی این جهانند» هشت رکعتی که بنده آخر شب می خواند زیور آخرت است.
رسول خدا (ص)
اِذا اَیقظ الرَّجُلُ اَهلَهُ مِنَ اللیلِ وَ توَضَّیا وَ صَلَّیا کُتِبا مِنَ الذاکِرینَ اللهَ کثیراً وَ الذاکِراتِ.
هر گاه نیمه شب مرد همسرش را از خواب بیدار کند و هر دو وضو بگیرند و نماز بخوانند در شمار مردان و زنانی قلمداد می شوند که بسیار به یاد خدایند.
امام باقر (ع) و امام صادق (ع)
فی قولِهِ تعالی: «اِنَّ ناشِئَة اللیلِ - وَ اَقوَمُ قیلاً» هِیَ القیامُ فی آخِرِ اللیلِ.
در مورد آیه «اِنَّ ناشِئَة اللیل - وَ اَقوَمُ قیلاً» فرمودند: منظور برخاستن در ساعات آخر شب است.
+ نوشته شده در ۱۳۹۱/۰۶/۱۵ ساعت ۱۱:۳۹ ب.ظ توسط ابراهیم
|