دستورات روزمره برای همه در راه رسیدن به خوبی ها از زبان ائمه علیهم السلام

تفاوت عرفان های واقعی و عرفان های دروغین و عارف نما ها با علمای دینی در این است که علمای دینی و عرفان واقعی انسان را به سوی خداوند متعال دعوت می کند و با کمک اهل بیت انسان را به مقامات عرفانی در همین زندگی روز مره ی همگان می رساند. اما عارف نماهای دروغین به جای خدا و اهل بیت دیگران را به خود می خوانند و خود را محور اصلی برای هدایت معرفی می کنند. هیچ گاه دیده نمی شود که عالمی حقیقی خود را محور توجه قرار دهد و همه تلاش ها برای معرفی خداوند و ائمه است. اما در عرفان های دروغین همواره به خود دعوت می شود و این که تمام هستی بر خواسته های انسان استوار است و انسان باید خود را دریابد و در آخر هم سر سپردگی کسی واجب می شود که پیر و مراد معرفی می گردد. این بریدگی انسان و خدا در عرفان های کاذب بسیار نکته ی مهمی است که تمام تلاش این گونه مکاتب قراردادن خود انسان و یا انسانی دیگر در برابر خداوند است و به جای عبودیت و بندگی ملاک خود را در بزرگی انسان و توانایی های او استوار می کنند. خواستن از خدا مطرح نمی شود. این که انسان بخواهد عامل اصلی رسیدن به حقیقت است و خدا در حاشیه قرار می گیرد.

دستورات ائمه ی بزرگوار علیهم السلام برای همه بوده و حتی دستوراتی برای زندگی روز مره همه که بعضی جنبه بهداشتی و یا اجتماعی ، عبادی و یا اشاره به معاد و حقوق و معاملات همه نشان دهنده ی این نکته است که برای رسیدن به خدا تنها توجه به او و نیت پاک و بندگی او مهم است این که چه چیز را خدا خواسته و از او راضی است نه این که چه چیز را خودمان تشخیص می دهیم.

دستورات و نهی از کارها همه برای این است که نشان دهند راه بهتر زندگی کردن و مطلوب بودن چیست. راه هایی که در عین سادگی انسان را به نکته هایی تذکر می دهد که قابل تو چه است.