حقيقت تقوا

أُوصِيكُمْ، عِبَادَ اللهِ، بِتَقْوَي اللهِ الَّتِي هِيَ الزَّادُ و َبِهَا الْمَعَاذُ ( المعاد): زَادٌ مَبْلِغٌ، وَ مَعَاذٌ مُنْجِحٌ دَعَا إِلَيْهَا أَسْمَعُ دَاعٍ، وَ وَعَاهَا خَيْرُ وَاعٍ. فَأَْسْمَعَ دَاعِيَهَا، وَ فَازَ وَاعِيَهَا. عِبَادَ اللهِ، إِنَّ تَقْوَي اللهِ حَمَتْ أَوْلِيَاءَ اللهِ مَحَارِمَهُ، وَ أَلْزَمَتْ قُلُوبَهُمْ مَخَافَتَهُ، حَتَّي أَسْهَرَتْ لَيَالِيَهُمْ، وَ أَظْمَأَتْ هَوَاجِرَهُمْ؛ فَأَخَذُوا الرَّاحَةَ بِالنَّصَبِ، وَ الرِّيَّ بِالظَّمَإِ، وَ اسْتَقْرَبُوا الأَجَلَ فَبَادَرُوا الْعَمَلَ، وَ كَذَّبُوا الْأَمَلَ فَلَا حَظُوا الْأَجَلَ). (خطبه، 114)

اي بندگان خدا! شما را به تقواي الهي سفارش مي كنم، كه زاد و توشه ي سفر قيامت است. تقوا توشه اي است كه به منزل رساند، پناهگاهي است كه ايمن مي گرداند.

بهترين گوينده آن را به گوش مردم خوانده و بهترين شنونده آن را فرا گرفت، پيامبري كه بهتر از هر كس سخن را به گوش مردم رساند. پس خواننده، دعوت خود را به خوبي شنواند، و شنونده ي خود را رستگار گرداند.

اي بندگان خدا! همانا تقواي الهي دوستان خدا را از انجام محرّمات باز مي دارد، و قلب هايشان را پر از ترس خدا مي سازد، تا آن كه شب هاي آنان با بي خوابي و روزهايشان با تحمّل تشنگي و روزه داري، سپري مي گردد، كه آسايش آخرت در رنج دنيا و سيراب شدن آنجا را با تحمّل تشنگي دنيا به دست آوردند.

اجل و مرگ را نزديك ديده و در اعمال نيكو شتاب كرده اند، آرزوهاي دنيايي را دروغ خواندند و مرگ را به درستي نگريستند.

ماخذ اصلي: نهج البلاغه/ کد ماخذ2693